Hak Etmek Birleşik Mi?
Bir gün, Kayseri’de soğuk bir kış akşamı, ben de en sevdiğim kafede oturuyordum. Çekirdek ailemden ayrı, kendi başıma bir kahve içmek istedim. Aslında tam anlamıyla içimden bir şeyler dökmek, duygularıma kelimelerle şekil vermekti amacım. Çünkü o an kafamda beliren tek düşünce, bir şeyin doğru şekilde yazılmasından daha önemliydi: Hak etmek birleşik mi? Bu soruyu kendime o kadar çok sordum ki, artık ona dair düşünceler kafamda birbirine girmişti.
O Günü Hatırlıyorum…
O gün, arkadaşım Ece ile bir sohbet sırasında, içimden geçen duyguları daha net hissettim. Ece, hep neşeliydi, pozitifti; bana hep “her şeyi hak ediyorsun” derdi. Oysa ben, her zaman bunun doğru olup olmadığını sorgulardım. Ece’nin her sözü içimde bir yerlerde karşıt bir düşünce yaratıyordu. Ece’nin, “Sen her şeye layıksın, her şeyi hak ediyorsun!” demesi, bir yandan içimi ısıtırken, diğer yandan aklımı kurcalıyordu. O an Ece’nin söyledikleri bana çok iyi gelse de, bir şeylerin eksik olduğunu hissettim. Birçok şey vardı kafamda; hak etmek derken neyi, nasıl hak ediyorduk? Ve her şeyin sonunda hak ettiğimizin ne kadarını gerçekten alıyorduk?
İçimden bir ses, “Hak etmek birleşik mi?” diye tekrar sordu.
O an ne hissettiğimi anlatmak zor. Şaşkınlık, heyecan ve bir tür hayal kırıklığı bir aradaydı. O kadar uğraştım, o kadar çok mücadele ettim ki, hak ettiğimi düşündüğüm bir şeyin bana gelmesi, bana çok kolay olmuyordu. Belki de hayatıma biraz daha derinlemesine bakmalıydım, belki de hak etme kavramını biraz daha sorgulamalıydım.
Gerçekten Hak Ettiklerimizi Alıyor Muyuz?
O gün Ece’yle son bir sohbet ettik. Ece, “Hadi gel, biraz dışarıda yürüyelim. Belki kafa dağıtırsın” dedi ve birlikte Kayseri’nin sakin sokaklarında yürümeye başladık. Benim kafamda sadece bir şey vardı: Hak etmek birleşik mi?
Ece, yıllardır hep “hak etmek”le ilgili güzel sözler söylese de, ben bazen bunun öyle kolayca bir kavram olmadığını hissediyordum. Birçok insanın hak ettiğini düşündüğü şeyler bazen tamamen karşısına çıkmaz. O an Ece’nin söyledikleri, ama aynı zamanda ben de bir şeyler hissettim. Ece’nin bana söylediklerine karşın, hak etmek ve gerçek hayatta neler yaşadığımız arasındaki uçurum biraz daha derindi. Çünkü bazen, hak ettiğimiz şeyleri almak için doğru zamanı, doğru yeri beklemek gerekebiliyordu.
Benim için hak etmek, sadece yapılan bir şeyin sonucunu almak değil, o sonucu almak için verdiğimiz mücadeleye de bağlıydı. Yani hayatta her şeyin kolayca elimize geçmediğini, bazen sadece doğru zamanı bulmamız gerektiğini düşünüyorum. Bazen hak ettiğimiz şeyin yanından geçiyoruz, gözden kaçırıyoruz. Bazen de çok uzun zaman sonra anlıyoruz ki, gerçekten hak ettiğimiz şey, tüm bu yıllar boyunca bizim için ne kadar büyük bir anlam taşımış.
Küçük Bir Anı: Kayseri’de Bir Akşam
Bir akşam, tam da bu sorular kafamda dönüp dururken, Kayseri’nin o soğuk, karanlık sokaklarında yürürken bir anda küçük bir kafeye rastladık. Ece ile içeri girdik. Kafede, yalnızca birkaç masada insanlar vardı. Biz de bir köşeye oturduk. Ece, bana dönüp “Hayatındaki en büyük dileği söylesene,” dedi.
Bir anda aklımda sadece bir soru vardı: Hak etmek birleşik mi? Bunu nasıl ifade edebilirdim? Ece’ye baktım ve gözlerimdeki kararsızlık onun ilgisini çekmişti. Sonra ona, hak etmekle ilgili bir içsel sorgulama yapmaya başladım.
“Bazen insan hak ettiğini düşünüyor ama sonra geriye dönüp baktığında, hak ettiğini düşündüğü şeyin aslında hiç de o kadar anlamlı olmadığını hissedebiliyorsun. Ya da bir şeyler uğruna uğraşırken, bunun o kadar büyük bir ödül olmadığını anlayabiliyorsun,” dedim. Ece sustu, düşünceli bir şekilde bana bakmaya başladı.
Ece, “Ama sen her zaman çok çalışıyorsun, hak ettiğini alacaksın,” dedi. İçimde bir şey kırıldı. O kadar çalışmıştım, o kadar çok çaba sarf etmiştim ki, gerçekten hak ettiğimi düşündüğüm şeyin aslında bana hiç de kolay gelmediğini hissediyordum.
Ece’nin Sözleri ve Kendimle Yüzleşme
Bir cisme etki eden kuvvet gibi, bazen hayat da bize yavaş ama güçlü bir şekilde yaklaşır. Bazen zor bir yolculuktan sonra, başarmamız gereken şeyin gerçekten ne olduğunu fark ederiz. Her ne kadar Ece’nin söyledikleri güzel olsa da, ben bu sefer doğruyu ve yanlışı, hak ettiğimi düşündüğüm her şeyin içindeki boşlukları ve gerçek anlamını anlamaya çalışıyordum.
Ece’nin söylediklerini dinlerken, hak etmek birleştirilebilen bir şeydi aslında. Ama bazen beklediğimiz “hak ettiğimiz şey”in zamanı gelmez. Hak ettiğimizi düşündüğümüz şeyin ne kadar uzak olduğunu görmek de bir anlamda olgunlaşma sürecine giriyordu. Bir cisme etki eden kuvvet, öyle her zaman hemen fark edilemezdi.
Bunu düşündükçe içimde bir his uyanmaya başladı. Hayat, bazen hak etmenin ötesinde bir şeydi. Belki de hak ettiğimiz şeyleri hayat, zamanında bize verirken, sadece sabretmemiz gerekiyordu. Belki de doğru olanı yapmak, bazen her şeyi hak etmenin de ötesindeydi.
Sonuç Olarak
Kayseri’nin soğuk sokaklarında, Ece ile sohbet ederken, hak etmek birleşik mi sorusuna daha farklı bir açıdan bakmaya başladım. Hak etmek, aslında sadece bir sonuç değil, o sonuca ulaşmak için geçirdiğimiz süreçti. Bazen, istediğimiz şey hemen karşımıza çıkmaz ve bu da hayatın bir parçasıdır. Ece’nin bana “Hak ettiğini alacaksın” demesi, bir anlamda bana umut verdi. Ancak ben, hak etmekle ilgili duygularımın bazen o kadar karmaşık olduğunu fark ettim ki, bu soruyu hayatımda sürekli olarak sorgulamaya devam edeceğim.
Hak etmek birleşik mi? Belki de bu sorunun cevabı, yaşamın kendisindeki yolculuğa benziyor; bazen karmaşık, bazen ise basit.